Proyecto Maucallacta

Informacje ogólne Historia badań i podstawowe informacje

Historia badań i podstawowe informacje

mauca1997

 Jak zmieniła się Maucallacta w ostatnich latach; u góry widok z roku 1997, na dole podobne ujęcie z roku 2011

mauca2011

  Stanowisko Maucallacta jest systematycznie badane od roku 1997, przez zespół archeologów z Ośrodka Badań Prekolumbijskich UW biorących udział w Projekcie "Condesuyos". Wcześniej, bo  w roku 1981 prawdopodobnie pierwszym archeologiem, który odwiedza stanowisko i publikuje krótką informacje na jego temat jest dr Eloy Linares Malaga z Arequipy.  W roku 2006 rozpoczął działanie wydzielony z projektu Condesuyos; sub-projekt "Maucallacta" koncentrujący się wyłącznie na badaniu tego stanowiska i działaniach konserwatorskich, prowadzących w zamierzeniu do udostępnienia tego ważnego ośrodka inkaskiego dla ruchu turystycznego. Badaniami i pracami projektu „Maucallacta” kieruje Maciej Sobczyk (archeolog z OBP UW) oraz peruwiański archeolog i architekt Gonzalo Prezbitero Rodriquez.  

W związku z przyjętymi założeniami prace obecnie prowadzone w Maucallacta składają się z kilku powiązanych ze sobą elementów. Główną ich częścią są oczywiście badania wykopaliskowe związane z rozpoznaniem pełnej struktury stanowiska, sposobu i chronologii jego funkcjonowania. Prowadzimy jednak także zakrojone na szeroką skalę prace konserwatorsko- restauracyjne wybranych zespołów architektonicznych. Mają za zadanie zabezpieczenie i wyeksponowanie wyników prac archeologicznych.

 

plac5ab

Budynki po zakończonych pracach oczyszczających i restauracyjnych plac 5, budynki A,B.

 

piramida

Prace archeologiczne u podstawy piramidy, odsłanianie schodów.

 

Wdrożono także szereg działań związanych z przystosowaniem stanowiska do ruchu turystycznego. Prace te obejmują odpowiednie zabezpieczenie stanowiska, budowę parkingu z odpowiednią infrastrukturą, stworzenie ścieżek dla turystów z tablicami informacyjnymi i punktami wypoczynkowymi. 

Realizacja prac w tak szerokim zakresie jest możliwe dzięki zainteresowaniu i wsparciu finansowemu uzyskiwanemu od różnych podmiotów. Do najważniejszych instytucji które dotychczas wspomagały nasze badania należy zaliczyć:

- Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP, które w ramach Programu "Polska pomoc" dofinansowuje "Projekt prac związanych z udostępnieniem dla potrzeb turystyki stanowiska Maucallacta". Projekt ten był realizowany w ścisłej współpracy z Ambasadą Polską w Limie;
- Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego ;
- Narodowe Centrum Nauki
- Municipalidad Distrital de Pampacolca (środki z budżetu dystryktu);
- Ośrodek Badań Prekolumbijskich UW;

Maucallacta [w jęz. keczua "stara osada"] - centrum ceremonialno-administracyjne położone w dystryktcie Pampacolca, prowincja Castilla, departament Arequipa. Znajduje się ono na wysokości 3.750 m n.p.m., na wypłaszczeniu ograniczonym od strony wschodniej głębokim na kilkaset metrów kanionem, a od strony zachodniej stromym zboczem wychodzącym na pune czyli położony przeszło 4.000 m n.p.m. płaskowyż. Właściwa część kompleksu architektonicznego zajmuje ok. 30 ha , z czego główny zespół zajmuje niewielkie wzniesienie poprzecinane tarasami, które powstały by zapewnić możliwie płaską przestrzeń stawianym na nich konstrukcją. Na stanowisku znajdują się pozostałości przeszło 250 budynków, z czego duża część miała pierwotnie charakter monumentalny. Obiekty te, przystosowane do nieregularnego ukształtowania terenu oraz różnic wysokości, charakteryzują: duże rozmiary, przeważnie prostokątny plan, rozplanowanie przestrzenne w zespoły skupione wokół placów (zwane kanchas - "zagrody"). Pod względem jakości budowy, mamy tu do czynienia z dużym zróżnicowaniem. Występują tu bowiem zarówno konstrukcje o cechach prowincjonalnej architektury inkaskiej, jak i pozostałości wysokiej klasy inkaskiej kamieniarki imperialnej.

 

kamieniarka

Przykład wysokiej jakości kamieniarki inkaskiej.

plac7

Przejście z placu 7 na platformy znajdujące się bezpośrednio pod piramidą. 

 

Również funkcje obiektów były różne; od zamieszkałych na stałe budynków przez obsługę całego kompleksu, przez stanowiące większość budynki okresowo wykorzystywane przez pątników biorących udział w obrzędach, obiekty o funkcjach religijnych aż  po magazyny, warsztaty. Najstaranniej wykonanymi partiami budowli są narożniki oraz otwory wejściowe (pierwotnie o trapezoidalnym kształcie), konstruowane z użyciem znacznie lepszego materiału kamiennego niż inne partie budynków (np. ich ściany na całej swojej długości). Całość jest połączona siecią wewnętrznych dróg i przejść z dużą ilością schodów, oraz systemem kanałów służących do odprowadzania wody deszczowej. 

Do najciekawszych obiektów na stanowisku na szczególną uwagę zasługują dwie konstrukcje wyraźnie przedinkaskie. Pierwszą z nich jest górująca nad stanowiskiem platforma piramidalna o wymiarach podstawy 30 x 24 m. Została ona zbudowana na szczycie naturalnego wzniesienia, do którego dobudowano resztę konstrukcji, nadając całości kształt ściętej piramidy. W stosunku do najwyżej położonych części stanowiska piramida mierzy 6.25 m wysokości od strony południowej i 9.50 m od strony północnej.


W północno-zachodniej części stanowiska znajduje się drugi obiekt o przedinkaskiej metryce. Jest to duża, sztucznie usypana platforma kamienno-ziemna o wymiarach ok. 160 m na 48 m , przylegająca dłuższym bokiem (od strony południowej) do wzgórza, na szczycie którego znajduje się wspomniana wyżej piramida. Od strony północnej powierzchnia platformy, która tworzy olbrzymi plac wykorzystywany do zgromadzeń i odprawiania ceremonii, znajduje się ok. 6 m powyżej naturalnym poziomem terenu. Przy północnej krawędzi platformy odsłonięto schody prowadzące z dołu do pozostałości budowli ceremonialnej która w czasach inkaskich została przebudowana w formę ushnu ("tron Inki", ołtarz, kamienne prostokątne podwyższenie służące do przeprowadzania uroczystości).

 

maucallacta06lamawidokzch

Widok na stanowisko od strony N z jednego z cmentarzy. Na pierwszym planie studenci archeologii z młodą lamą.

 

maucaplan maly